گمانم قلمست   دانـکه انیس و  مـونسِ جـانم قلمســـت    چـون زنبق ایـن چشم روانم قلمســـت   چـراغ طـبع دل مـن ایـن اسـت  بـلـی!   تابنده گیــی بـازار و جـهانم قلمســـت    کـرو فــر مـا و اینهـمه سیــم و  زر مـا    زانــکه گنجُـور ایـن و آنــم قلمســـت   خـورشـید دل مـن از رنـگ  دل تســـت   ایـکه آرامـ...

دردِ هجر   هنوز خروشان لبهایم در یادم است   «کـه مـی گفتم عاشـق دیرینه ام»   وای برمن!   بردیی از یاد مرا   هنـوز خطـوط دردم نا گفتنیست   دانم که وعده هایت نا سفتنیست   هنوز درگیرآن زلف پریشان تو ام   وای برمن!   بردیی از یاد مرا   خواهـم افتید ز افسون تو یارا   بس که اشک ز مژه چکید مرا   هنـوز دردِ...

ادب ادب  آرامــــــــــشِ روح و روان است   ادب چــون  محــور چــرخ  زمـان است   گــفتا بــا ادب بــاش ای کــه تــوانی   درجـهـان دانـشـت گــوهـر فشان است   ســر بــه هـلاک بــوَّد آنکــه نـدارد ادب   بـه دو عـالم چـو پـست و  بـی زبان است   بـه جهــان مـقبلیسـت گـر  که دارد ادب   خــدا خـوشنود  ز پــ...